Paul-Eugène Roy

Paul-Eugène Roy (ur. 8 listopada 1859 w Berthier, zm. 20 lutego 1926 w Quebec) – kanadyjski duchowny katolicki, arcybiskup Quebecu i prymas Kanaday.

Był siódmym z dwudziestu dzieci Beniamina i Desanges z d. Gosselin. Rodzina utrzymywała się z uprawy roli. Rodzina była bardzo pobożna, dlatego szóstka dzieci postanowiła poświęcić się Bogu. Oprócz Paula duchownymi zostało jego czterech braci: Phileas, Camille (rektor Uniwersytetu Laval), Arsene (dominikanin) i Alexander. Jedna z sióstr wstąpiła do zakonu. W 1881 ukończył klasyczne seminarium w Quebec, po czym został skierowany do Europy, gdzie studiował m. in. na Sorbonie. Gdy uzyskał licencjat powrócił do Quebec. Tam nauczał retoryki w Petit Seminaire. Już wtedy był znany z krasomówstwa, niezwykle bogatego słownictwa i umiejętności w zakresie komunikacji. Święcenia kapłańskie otrzymał 13 czerwca 1886. W 1888 został prefektem studiów w seminarium, gdzie wykładał już od kilku lat. Jego kariera akademicka została zablokowana w 1889. Niewłaściwa wypowiedź sprawiła, że władze seminarium zażądały jego rezygnacji, a gdy się nie zgodził się na przyjęcie warunków rady seminaryjnej, opuścił kraj i osiadł w USA. Zaangażował się duszpastersko w diecezji Hartford, gdzie pracował wśród imigrantów kanadyjskich. Do Quebec powrócił po dziewięciu latach. Był m. in. kapelanem pracowników obuwniczych, po ich strajku w 1901. Następnie na polecenie arcybiskupa Quebecu zorganizował nową parafę w okręgu Saint-Roch. Z kolejnymi latami stawał się coraz bliższym współpracownikiem kard. Begina, głównie ze względu na wierną służbę i oratorskie zdolności. Zaangażował się też w ruch społeczny i od 1907 był dyrektorem Action Sociale Catholique. Stał się bardzo ważną i popularną osobistością Quebec.

8 kwietnia 1908 został mianowany biskupem pomocniczym Quebec ze stolicą tytularna Eleutheropolis. Sakrę otrzymał 10 maja z rąk kard. Begina. Mimo nowej funkcji jego zaangażowanie nie ustało. Włożył wiele wysiłku w powstawanie i rozwój katolickiej prasy. Był wielkim czcicielem Najświętszego Sakramentu i odegrał jedną z głównych ról podczas Kongresu Eucharystycznego w Montrealu. Za swoje zasługi, 26 czerwca 1914 otrzymuje tytuł arcybiskupa tytularnego Seleucji. W dalszym ciągu nie zwolnił tempa i zaangażował się w ruch umiarkowania i trzeźwości, co zresztą wspierał od początków kapłaństwa.

1 czerwca 1920 został koadiutorem kard. Begina z prawem następstwa po nim. W tym czasie przyczynił się do powstania szpitala Najświętszego

…  

Opis osoby pochodzi z wikipedii

Dodaj komentarz