Czesław Piotr Leśniewski

Czesław Piotr Leśniewski (ur. 23 września 1888 w Łabędzkiej koło Dąbrowy Górniczej, zm. 23 lutego 1947 w Warszawie), polski historyk kultury, docent Uniwersytetu Warszawskiego, członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.

Życiorys

Był synem Antoniego (robotnika kopalni) i Róży z Wawrzynków. Uczęszczał do szkoły realnej im. H. Dietla w Sosnowcu, skąd w 1905 został usunięty za udział w strajku szkolnym. Naukę kontynuował w II i IV gimnazjum w Krakowie. Po maturze (1908) studiował mechanikę na politechnice w Nancy (1908-1909) i Politechnice Lwowskiej (1909). W latach 1909-1913 odbył studia z historii nowożytnej, filozofii i filologii porównawczej na uniwersytecie w Paryżu, gdzie jednym z jego wykładowców był Charles Seignobos. Po powrocie z Francji był profesorem języka francuskiego, łaciny i historii w gimnazjum sosnowieckim (1914-1918). W 1918 przeniósł się do Warszawy, gdzie został profesorem historii w Gimnazjum im. Mikołaja Reja. Przez krótki czas pracował jako urzędnik w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W 1925 obronił doktorat na Uniwersytecie Warszawskim na podstawie rozprawy poświęconej Staszicowi (Stanisław Staszic, jego życie i ideologia w dobie Polski Niepodległej 1755-1795) i podjął współpracę z uczelnią (pozostając nadal do wybuchu II wojny światowej profesorem gimnazjum). Był kolejno starszym asystentem Seminarium Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego (1925-1932) i docentem w Katedrze Historii Kultury (1932-1930, od 1934 pod nazwą Katedra Socjologii i Historii Kultury). Kilkakrotnie wyjeżdżał do Francji, Niemiec i Szwajcarii, by prowadzić badania naukowe.

W czasie okupacji niemieckiej przez pewien czas próbował odseparować się od świata, później współpracował z Armią Krajową. Po powstaniu warszawskim znalazł się w Gorzkowicach koło Piotrkowa Trybunalskiego, gdzie przebywał do 1945. Powrócił następnie do pracy na Uniwersytecie Warszawskim, od 1946 jako docent w Katedrze Historii Kultury i Prądów Umysłowych Czasów Nowożytnych. Od 1936 był członkiem korespondentem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.

Zainteresowania naukowe Leśniewskiego obejmowały m.in. historię kultury oświeceniowej i dzieje Polski XIX wieku. Na podstawie analizy dziennika podróży Staszica postawił tezę, że autorem znacznej części jest Franciszek Bohusz (w 1931 Leśniewski przygotował wydanie Dziennika podróży Stanisława Staszica, 1789-1805). Badał twórczość pisarską Jacques’a de Saint-Pierre

…  

Opis osoby pochodzi z wikipedii

Dodaj komentarz